فتنهی دل
چون رفت یار من، فتنه ز غم دل برخاست هوای دلداری یار ز درد و غصه برخاست به شمع نگاه او، آن چراغ جان من دل خسته ام روان شد پی دیدار او ز زلف نازنینش، به آن چشم دل نشینش من خموش دل، رفتم پی شکار در کمینش با مهر عنایت بسام .۱/.۵/۱۴۰۴
Posts
پاییز گمنام
- Get link
- X
- Other Apps
پاییز گمنام ای که جان و دلم ز رهِ عشق رفت، که نیست، چنان وابسته ات یار، که در دلِ صحرای بی برگ، غرق خویش مانده ام. من ساده دل و تنها، در این شهر غربت چنان گمنامم که در این شهر خویش می جویم، با دل سرد، که رفته کنار ساحل خزان، نه چیزی مانده، نه امیدی جز هوای سرد، برگهای ریخته و بوی پاییز درد ناک. منم خسته ز این بوی برگ، که می لرزاند دل را چون برگ ها ی زرد. تو کجایی؟ و من نشسته ام در ره تو، چون درختی که تمام هستی اش وابسه است به برگ، بیا ای یار که این پاییز گمنام، تا مرز جان، می دهد بوی درد. عنایت بسام # میزان ۱۴۰۴