فتنهی دل
چون رفت یار من، فتنه ز غم دل برخاست
هوای دلداری یار ز درد و غصه برخاست
به شمع نگاه او، آن چراغ جان من
دل خسته ام روان شد پی دیدار او
ز زلف نازنینش، به آن چشم دل نشینش
من خموش دل، رفتم پی شکار در کمینش
با مهر
عنایت بسام
.۱/.۵/۱۴۰۴
شعلهای عشق
دل من شعله شمعی ست در نسیم عشق، رقص کنان... می سوزد. لیک، چراغ می شود، در سکوت های درونم. با مهر #عنایت_بسام
Comments
Post a Comment